33 Pułk Piechoty – Wstęp

 

 

33-i pułk piechoty, jako jedna z cząstek składowych wojska polskiego wyrosła, jako plon posiewu idei. Komendanta Józefa Piłsudskiego. On to wbrew wszystkiemu i wszystkim rzucił w społeczeństwo polskie myśl odzyskania Niepodległości za pomocą polskiej siły zbrojnej. Wielką tę myśl rzucił On otwarcie w pomyślnej chwili dziejowej w umysły śmiałe, pragnące czynu i pierwszy po wiekowem oczekiwaniu „co los zdarzy”, urzeczywistnił złoty sen o szpadzie.

Płomienne hasło rzucone przez Wodza Narodu, zrazu znalazło oddźwięk tylko w duszach młodych, skorych do ofiar.

Pierwiszą daninę krwi, zlożonią przez tych „straceńców”, znaczna część narodu polskiego przyjęła z ubolewaniem, bo nie wierzyła w siebie i w własne siły.

Trzeba było nadludzkiej mocy ducha, aby wśród obojętności ogółu z garstką „szaleńców” doprowadzić zaczęte dzieło orężne do końca. Mimo jednak wszystko czyn zbrojny Komendanta zrobił swoje. Legjony bowiem już samą swoją nazwą przypominały bohatenską epokę wysiłku narodowego; wskrzesiły tradycję walki: o wolność i niepodległość, a tem samem, miały w isobie ogromną siłę przyciągającą, której nie mogiła oprzeć się ideowa część społeczeństwa. Nie trzeba udowodniać, że Legjony wpłynęły również na tworzenie różnych pomysłów i planów politycznych u zaborców na temat, tak wówczas zwanej, „kwestji polskiej”. Tymczasem idea Legjoinów przenikała zwolna przez kordony, fronty i morza do każdego zakątka życia polskiego, budząc tam nadzieje wyzwoleńcze i potrzebę czynu zbrojnego.

33-i pułk piechoty jest młodszą lataroślą idei legjonowej, która wzrosła na ziemi łomżyńskiej dosyć wcześnie. Ciężkie bowiem warunki, jakie tu panowały podczas okupacji niemieckiej, nie pozwalały na rychłe, jej urzeczywistnienie. To też z natury rzeczy na tym terenie pierwsze podwaliny pułku wyrosły z tajnej pracy wojskowej, zapoczątkowanej już w końcu 1915 roku przez świętej pamięci Izydora Galińskiego i Kirtyklisa, którzy pierwsi założyli w Łomży i Wysokiem Mazowieckiem zawiązki zbrojne. Zawiązki te z biegiem czasu rozszerzyły się w poważną silę Polskiej Organizacji Wojskowej, zwłaszcza od chwili przybycia do niej byłych legjonistów, jak: Leon Kaliwoda. Faustyn Zalas, Marjan Frydrych, Mieczysław Stecewicz, Stanisław Brodowski, Janusz Rowiński, jak również takich ideowcowi jak Mieczysław Biały, porucznik Jan Kaczyński, kapitan Stefan Hryniewiecki!, porucznik Czesław Szczęsny, którzy dzięki, swojemu wyszkoleniu i doświadczeniu wojskowemu, nadali; organizacji właściwy charakter wojskowy. Zanim więc przystąpiono oficjalnie do organizowania pułku, już było zorganizowanych i po części wyszkolonych zgórą 2000 ochotników Polskiej Organizacji Wojskowej, tak zwanych „Peowialków”.

C.D.N.

Przetworzył i opublikował w wersji multimedialnej na Serwisie Zespół Redakcyjny : Mariusz Patalan,
Henryk Sierzputowski, Jerzy Smurzyński na podstawie:

ZARYS HISTORJI WOJENNEJ PUŁKÓW POLSKICH
1918-1920
33
Pułk Piechoty
Udostępnionej przez Wielkopolską Bibliotekę Cyfrową

http://www.wbc.poznan.pl



2452 Ogólnie 1 Dziś
  
 

9 Komentarzy

  1. maciek
    24 listopada 2011  9:28 przez maciek Odpowiedz

    Publikację książki pt. Zarys historii wojennej 33-go Pułku Piechoty zawdzięczamy Wielkopolskiej Bibliotece Cyfrowej która udostępniła nam w/w książkę ze swoich zbiorów.
    WBC jest wspólną inicjatywą poznańskiego środowiska akademickiego. Uczestnikami projektu są biblioteki naukowe i publiczne Poznania. Naczelnym założeniem WBC jest stworzenie dostępu poprzez Internet do czterech typów zasobów: zasób edukacyjny (skrypty, podręczniki i monografie naukowe); zasób dziedzictwa kulturowego (wybrane zabytki piśmiennictwa znajdujące się w bibliotekach poznańskich); regionalia (piśmiennictwo dotyczące Poznania i Wielkopolski); muzykalia (nuty i piśmiennictwo związane z muzyką).

    WBC nie jest wydawnictwem, jest archiwum obiektów elektronicznych czyli bazą danych w rozumieniu ustawy O ochronie baz danych (Dz. U. z dnia 9 listopada 2001 r.).
    http://www.wbc.poznan.pl

  2. 24 listopada 2011  17:08 przez aajurek Odpowiedz

    Dlaczego tylko Piłsudski? Gdzie miejsce dla innych? Gdzie gen. Dowbór-Muśnicki,gdzie gen.Szeptycki,gdzie gen.Rozwadowski,gdzie miejsce dla wielkiej pracy gen.Sosnkowskiego? Czy Oni muszą pójść w niepamięć żeby zostało miejsce tylko dla jednego?

  3. maciek
    25 listopada 2011  22:43 przez maciek Odpowiedz

    Powyżej podałem, że publikujemy książkę ( a nie nasz autorski materiał) udostępnioną nam przez WBC.
    Na pierwszej stronie jest wyraźna informacja, że - Opracował ją w 1929 roku na polecenie Wojskowego Biura Historycznego por. Józef Ciapka.
    W tej sytuacji pytanie jest spóźnione co najmniej o 80 lat.

  4. 27 listopada 2011  18:14 przez admin Odpowiedz

    @maciek - myślę, że dlatego warto zmienić "Opracował Zespół Redakcyjny Serwisu" np. na Przetworzył i opublikował w wersji multimedialnej na Serwisie Zespół Redakcyjny :)

  5. maciek
    27 listopada 2011  23:47 przez maciek Odpowiedz

    Dobry pomysł. Trzeba poprawić, ale to nie dzisiaj.

  6. 7 marca 2015  21:32 przez JERZY Odpowiedz

    Nie mogę się doczekać kiedy będzie dalszy ciąg?

  7. 8 kwietnia 2015  21:15 przez Krzysztof Orłowski Odpowiedz

    wyśmienita robota. Czy będzie w dalszej części ewidencja żołnierzy?. Od 1918 do 1920 służył tu mój dziadek Tomasz Kurłowski.

  8. Henryk Sierzputowski
    9 kwietnia 2015  22:39 przez Henryk Sierzputowski Odpowiedz

    Ewidencja poległych i zmarłych od ran żołnierzy jest w piątej części. Dla ułatwienia podałem linki w komentarzu powyżej do wszystkich części. Proszę otworzyć komentarze pod ostatnim linkiem jest lista. Pozdrawiam i życzę miłej lektury

Zostaw komentarz

Twój e-mail nie zostanie opublikowany.

Łomża. Ulica Jana z Kolna

UL. JANA Z KOLNA Powstała w II łowie XIX wieku. Położona jest w Centrum między ulicami Senatorską i Dworną. Na mapce Łomży z 1872 roku nazywała się RadzieckA i zaczynała się od [...]

24. DYWIZJA PIECHOTY

24. DYWIZJA PIECHOTY Ostatnia „wielka jednostka” Wojska Polskiego na Ziemi Łomżyńskiej Jednym z mniej znanych epizodów w powojennych dziejach Wojska Polskiego jest krótki okres [...]