Czesław Bańkowski, leśnik, uczestnik walk o Lwów, nadleśniczy Leśnictwa Rajgród. urodził się 27 czerwca 1887 roku w Szczebrze w obecnym powiecie augustowskim, gdzie jego ojciec Wiktor zarządzał lasami leśnictw Zyple i Giełgudyszki .
Pierwsze lata młodzieńcze spędził w domu rodziców, a następnie kształcił się w gimnazjum w Libawie. W 1905 roku, gdy powstały szkoły z polskim językiem wykładowym przeniósł się do warszawskiego gimnazjum Kreczmara, które ukończył dwa lata później. Umiłowanie lasu i przyrody, które wyniósł z domu skłaniają go do pracy w leśnictwie. Odbywa roczną praktyków lasach maciejowickich w Podzamczu pod okiem i światłym kierownictwem Feliksa Różyńskiego, ówczesnego dyrektora lasów i szkółek podzameckich.
W 1911 roku wstępuje na studia leśne w Wyższej Szkole Lasowej we Lwowie. Jednak po roku ze względu na brak funduszy zmuszony był przerwać naukę i podjąć pracę w lasach leskich hr. Augusta Krasickiego, gdzie pracuje do 1913 roku. Ponownie podejmuje naukę w Szkole Lasowej. Po zaliczeniu drugiego roku w lipcu 1914 roku przyjeżdża do Warszawy, gdzie otrzymuje stanowisko zastępcy leśniczego w lasach falenickich ks. Czartoryskiego w Sękocinie koło Warszawy. W związku z działaniami wojennymi przenosi się na Ukrainę. Obejmuje tam posadę pomocnika nadleśniczego w lasach ryżawieckich w dobrach Jana Iwańskiego. Pracuje tam do listopada 1915 roku. Zostaje zmobilizowany i wcielony do jednostki komunikacji wojennej „ Nadorabiuz”. W lipcu 1917 roku przerzucony zostaje na budowę mostu na Dnieprze. W 1918 roku ponownie wraca na studia. Bierze udział w obronie Lwowa i dalszych walkach do września 1919 roku. Korzystając z urlopu wojskowego kończy przerwane studia i w sierpniu 1919 roku zdaje ostatecznie egzamin w lwowskiej Wyższej Szkole Lasowej. W październiku tego roku zostaje przyjęty w charakterze referenta w zarządzie Okręgowym Dóbr Państwowych w Radomiu. W kwietniu roku następnego otrzymuje stanowisko nadleśniczego LP w nadleśnictwie Święta Katarzyna. Zarządza jednocześnie tartakiem i kolejką leśną. Ciężkie warunki bytowe, szczególnie brak odpowiedniego mieszkania zmuszają go do zmiany pracy i przeniesienia się na stanowisko nadleśniczego w lasach Towarzystwa Rolniczego fundacji im. Staszica w Hrubieszowie.
W 1923-1925 pracuje jako nadleśniczy w nadleśnictwie Rajgród, a w latach 1925-1935 w nadleśnictwie Białystok. W latach 1935-1939 pełni stanowisko inspektora w Dyrekcji Lasów Państwowych w Siedlcach. W latach 1937-1939 pracuje w komisji egzaminacyjnej dla kandydatów na stanowiska podleśniczych i leśniczych w lasach państwowych. W czasie wojny pracuje w nadleśnictwie Modliborzyce w Kryńszczuku, gdzie jego dom jest przystanią dla wojennych rozbitków i członków ruchu oporu.
W sierpniu 1944 roku współorganizuje Dyrekcję Lasów Państwowych w Lublinie. W 1945 roku powołany zostaje na stanowisko inspektora DLP i pracuje w Biurze Organizacji i Planowania. Z początkiem 1952 roku przeniesiony został na emeryturę.
Wrodzona żywotność i umiłowanie zawodu sprawiają, że jeszcze przez 8 lat pracuje jako inspektor żywicowania i archiwista. Jest czynny w pracach Polskiego Towarzystwa Leśnego.
Czesław Bańkowski zmarł 15.10.1972 roku i pochowany został na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach. Na pogrzebie obok rodziny zgromadziła się liczna rzesza jego przyjaciół, kolegów i współtowarzyszy pracy, co było wyrazem uznania i sympatii jaką powszechnie sobie zjednał.
Jak napisał Marian Tymiński „W czasie długich lat swej pracy dał się poznać jako dobry leśnik, a przede wszystkim zamiłowany hodowca. Wobec przełożonych zdyscyplinowany, chociaż śmiało wypowiadał swoje zdanie, a wobec podwładnych wymagający i jednocześnie wyrozumiały, chętnie służył im pomocą i radą”
Za zasługi, jakie położył na polu zawodowym odznaczony został m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Srebrną i Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Leśnego.
Biogram opracowany na podstawie „Wspomnienia pośmiertnego o Czesławie Bańkowskim” w: Sylwan 8/1973.
Las Polski 5/1925 (tu: informacja o przeniesieniu Cz. B. z Nadleśnictwa Rajgród na stanowisko nadl. w Nadleśnictwie Białystok). Echa Leśne 29/1937.
Opracował Jarosław Marczak, Legionowo.
