Tomasz Niklewski pochodził z ziemi łomżyńskiej. Był absolwentem Uniwersytetu Petersburskiego. Po krótkiej pracy w przemyśle naftowym w Baku, pracował w szkołach w Warszawie i Łodzi. W roku 1909 został przeniesiony na kierownika męskiej szkoły handlowej do Łomży. Na naszym Serwisie jest kilka artykułów o łomżyńskiej oświacie autorstwa T. Niklewskiego m.inn.
https://historialomzy.pl/czy-nie-brak-nam-oswiaty-rolniczej/
https://historialomzy.pl/do-czego-winna-dazyc-szkola/
https://historialomzy.pl/szkolnictwo-miejscowe-w-swietle-liczb/
Poniższy artykuł pochodzi ze Wspólnej Pracy z nr. 1 z dnia 1 stycznia 1911 roku str. 5, 6.
Pobrano materiał z Podlaskiej Biblioteki Cyfrowej.
Redakcja Serwisu
Męska Szkoła Handlowa
(sprawozdanie półroczne)
przez T. Niklewskiego
Rezultaty pracy w pierwszym półroczu bieżącego roku szkolnego przedstawiają się w zarysie jak następuje:
Dni szkolnych było 81, co w ośmiu klasach wynosi lekcji 3570. W tym opuszczonych przez Nauczycieli lekcji było 106, co na jednego Nauczyciela daje 7 lekcji stanowi niecałe 3°/0, opuszconych przez uczniów lekcji było 5475, co na jednego ucznia daje 19 lękcji i stanowi niecałe pół odsetki. Stan kursów przy zamknięciu półrocza okazał się wogóle normalnym; w niektórych klasach skonstatowano trudności w nauczaniu i opóźnienie kursu bądź z powodu braku odpowiednich pomocy szkolnych, bądź dla niedostatecznej powagi uczniów, niedostatecznej pilności, małego oczytania, braku dojrzałości do danej klasy, bądź dla przepełnienia klas po nad komplet normalny. Postępy klas okazały się wogóle normalne; gorsze w niższych klasach, najgorsze w klasie najbardziej przepełnionej. Ilość uczniów, którzy nie otrzymali ani jednej niedostatecznej oceny, wynosi w prawdzie tylko 31°/0, ale też i liczba uczniów, którzy otrzymali więcej jak dwie niedostateczne oceny, wynosi niespełna 21 °/0. Prócz posiedzeń Rady pedagogicznej odbyły się trzy konferencje rodzicielskie w celu zbliżenia domu ze szkołą, współdziałania nad zwiększeniem postępów i polepszenia zachowania się. Odczytów, wzgłoszonych dla młodzieży, było 5. Wycieczek odbyto: jedna ogólna całej szkoły, 5 przyrodniczych i 2 z Nauczycielem gimnastyki, te ostatnie klasami. Funkcjonowały dwa seminarja: literackie i matematyczne, mające na celu rozszerzone wiedzy śród wyraźnych adeptów tych gałęzi nauk. Każda klasa co tydzień zaopatrywana była w książki do lektury domowej, świeżo nabyte w tym celu przez szkolę. Amatorowie—miłośnicy sceny przygotowali się pod kierunkiem osób starszych do udatnego odegrania kilka rzeczy o własnych siłach. Przy zamknięciu półrocza porównane były poprawy z różnych przedmiotów z pokrewnych dziedzin, obejrzane były wszystkie ćwiczenia piśmienne, zarówno domowe, jak i klasowe. Ilość tych ćwiczeń dla różnych klas okazała się dla różnych klas i różnych przedmiotów bardzo różną: znacznie więcej w klasach młodszych, najwięcej z matematyki, języków rosyjskiego i francuskiego. Na klasy z przedmiotu wypadło przeciętnie po 2 3 zadania szkolne. Przegląd prac uczniów z rysunków, sloidu i kaligrafji wykazał zamiłowanie większości uczniów. Opóźnień w okresie sprawozdawczym było 292, co wynosi więcej jak jedno opóźnienie na każdego ucznia, adnotacji 352, w tym 3—4 razy więcej w klasie najbardziej przepełnionej, niż w której kolwiek innej. W ostatnim dniu zajęć szkolnych, młodzież klas starszych sama dobrowolnie, bez podpowiadania, złożyła kierownikowi szkoły piśmienne przyrzeczenia względem ścisłego przestrzegania wszystkiego, co nakazuje szacunek dla szkoły, czego wymaga dobro młodzieży szkolnej i co gwarantuje spokojne wypełnianie swych właściwych obowiązków wszystkim pracownikom szkoły.
